Pauline van Schoonhoven

In mijn werk probeer ik het ongrijpbare vast te leggen. Daar waar woorden teveel zijn of te kort schieten, dringen abstracte gedachten zich aan mij op via vormen en kleuren. Deze breng ik over op doek. Dit kan resulteren in een zeldzame voltreffer, maar veelal is er in het beginstadium sprake van een chaos, wat tot gevolg heeft dat ik al die beelden (gedachten) wil ordenen, reorganiseren, corrigeren, perfectioneren of beter kan vernietigen; een waar slachtveld kan dit zijn. Dit proces wordt onvermijdelijk beinvloed door mijn toestand op dat moment, en is in die zin altijd een metafoor voor de dagelijkse strijd met het leven. De onbegrensde mogelijkheden van het brein, verschaffen mij de mogelijkheid nieuwe werelden te creeren en mij even op een plek te bevinden buiten de tastbare realiteit. Er is niet sprake van een vastomlijnd thema, als er een rode draad is, kan dit alleen zijn dat niets zeker is in de volledigheid (lees: vol en ledig tegelijk) van ons bestaan, ook niet hetgeen je ziet. Er is altijd nog een hoekje om achter te kijken......